miðvikudagur, október 26, 2005

Upprisa
Það hefur langur tími liðið frá því að ég bætti síðast einhverjum myndum úrhugarskoti mínu við þessa netdagbók, tíminn hefur verið langur því að margt hefur gerst. Vorið kom með sínum blómum og sumarið með sinni gleði sem hellist yfir skerbúana á hverju ári, þegar áhyggjurnar hverfa og myrkrið verður aðeins minning. Hróaskelda kom svo skemmtilega inn í allt sumar-partýið, ótrúleg upplifun að kinnast slíkrí samkomu góðviljaðs fólks. 70 þúsund tjöld og partí í hverju einasta, ég brosi alltaf þegar ég hugsa til þessa tíma. En nú er haustið að spila sína síðustu tóna og vetrar gaddurinn byrjaður að laumast aftan að okkur. Eins og aðrir hafa tíundað oft áður þá er skrítið hvernig vetrarkuldinn kemur manni alltaf jafnmikið á óvart. Hvert skal stefna nú? Út held ég því að þá er hægt að bæta aftanvið : á vit ævintyranna.

þriðjudagur, febrúar 01, 2005

Ljós
Dagurinn í dag var fallegur, og er áfram í minningunni. Trén eru með umsátur um húsið en hafa þó enga löngunn til þess að ráðast til atlögu gegn kúgirunum sem alltaf um leið og topparnir komast nógu hátt til að lifa draumasína um að snerta himininn baðaðir geislum sólarinnar saga þau niður með grimri argandi vél sem einnig rífur og tætir. Það er bifreið við bílskúrinn sem var ekki þar um daginn, sem gerir það að verkum að nú er unnt að sjá framhlið hússins í öðrum aðstæðum en jafnan, yndislega skemmtilegar þessar litlu tilbreytingar. Í dag hef ég ferðast um bæði hæðstu tinda og djúpa dali, sólinn hefur kvatt fyrir myrkrinu og myrkrið fyrir ljóma ástarinnar. Já lífið er stórskrítinn rússíbanaferð sem öðruhverju skoppar á sporinu og fær órólega maga til þess að skila beisku kandíflosinu upp sömu leið og það kom. Það væri magnað ef sjórinn logaði, þá væru sólsetrinn öruglega stórkostleg, þá gæti maður fylgst með þeim úr glæsilegum arftaka Hindenburg í himnaborgum svo lengi sem regnið væri ekki einnig úr pittum vítis. Ég er að hugsa um að fá mér íbúð í háu gömlu húsi einhverstaðar í mið bænum og sleppa svo alltaf dúfum út reglulega fyrir hina ýmsu sem mér finnst að verskuldi slíkan vott um gæfu, frið og samhug. Páfinn virðist gera þetta með góum árangri. Nú ætla ég að fara undirbúa för inní draumalönd, hver veit nema sólargeislarnir muni skína þar, og hver veit nema að ég taki á mig form fagur grænnar plöntu sem teygjir úr sér í morgunn dögginni.

miðvikudagur, janúar 19, 2005

kyrrð
Aftur hripa ég niður á lyklaborð eitthvað, eitthvað sem er skylda sem ég set mér. að blogga einhvern texta, að sjá einhver orð á þessu léni, þessum skika minnar hugastíflu á netinu, heimahöfn andans sem skapast í tómarúmi stundarinnar fyrir framann skjáinn sem rýnir djúpt inn, að rofi sálarinnar og efnisheimsinns.
Stundinni er lokið.
- truflun að utan-

fimmtudagur, janúar 13, 2005

Endirinn
Áðan sá ég endann, hann kom í augsýn yfir mér, svo nærri. Ég virti hann fyrir mér, hugsaði um að skoða hann nánar en nei ég leyfði honum aftur að hverfa inní hringiðu heimsinns sem við upplyfum í skólabókarskylningunum frá A til Ö. Þegar á Æ er komið ætti virkilega Ö að vera næsta stoppistöð en þannig virkaði það ekki, ef A er inngagnurinn og Ö útgangurinn sem leiðir annaðhvort eitthvað (sem væri stórkostlegt) eða ekkert (sem væri einnig stórkostlegt), þá er afgangurinn af stafasúpunni ógreinileg þrep sem maður stígur klífur upp og hrasar niður um ómerka stund, stund sem aðeins er hægt að skylgreina sem heild því frekari túlkanir væru falskar og ófullkomnar. Þetta er falskt og ófullkomið.

Sjúklegt ástand líkama og sálar
Núna væri auðvelt að skilgreina hinu ýmsu parta minnar heildar sem saman gera manneskjuna sem ég virðist vera. Til dæmis er hægt að segja um eftirfarandi. Maginn á mér- í tómutjóni, hausinn á mér- einnig í tómutjóni, ( maginn var svosem ekkert algjörlega tómur í sínu tjóni þannig að ég gæti sagt að hausinn á mér sé í tómara tjóni) sálartetrið- ogsvo líka í tómutjóni ( eins get ég sagt hér með sama fyrirvara að sálartetrið sé í tómastatjóninu af þeim öllum þrem, hinni heilögu þrenningu iðranna, hausinns og draugnum sem er háður hinum tveim líkt og öðrum líffærum mannskepnunnar.). Nú er spurninginn hvað eltir hvað í þessum málum, er það ömurleiki sálartetrsinns sem rekur þennann fleyg í líkama minn eða er það sjúklegt ástand líkamans sem er að kremja sálartetrið? Ég vona að það sé hið síðara því að þá ætti þetta allt saman að vera í gúddý bráðum. En á hinn bogin ef það er hið fyrra þá.... er bara að vona að ský dragi frá sólu bráðlega og heitir geislar lífsinns vekji hið góða aftur, með öðrum orðum, að kemískt jafnvægji komist fljótt aftur á minn auma heila og gefi nokkra sólskinsdaga.

sunnudagur, desember 05, 2004

Stórar fullyrðingar
Allt er raunverulegt.

sunnudagur, nóvember 28, 2004

Titringur
Sætinn á lestinni eru græn, dökkgræn. Ég get ekki áttað mig á því hvort þetta sé ekta leður áklæði eða einhverskonar gerviefni. Í kringum mig er fólk, fólk að lesa blöð, fólk að prjóna, fólk að tala í síma, fólk að handfjatla á sér hárið og svo fólk, líkt og ég, sem pírir augun innan í lestina og útum gluggan til skiptis. Myrkrið inni finnst einkennilegt, en þó skiljanlegt, því að ef hulunni yrði svipt af innviðjum lestarinnar yrði það alltof augljóst, nei alltof óumflýjanlegt hversu stöðnuð lestin er þrátt fyrir það að vera á leiðinni, leiðinni burt frá einhverju upphafi, upphafi sem er gleymt og horfið. Titringur, lestinn hristist. Allt sem farþegarnir eru er titringur frá upphafinu og að endanum. Sumir vita hvert þeir eru að fara, tilkynna mér það á leiðinni og sýna mér myndir af húsum böðuðum í sólargeislum, fallegum konum og afabörnum sem taka sín fyrstu skref. En framtíðinn hlítir sömu reglum og fortíðinn og tímalausar myndirnar taka á sig sitt sanna form, þegar lestarvörðurinn rukkar fyrir gjaldið, og húsið, konan, barnið og sólinn hverfa úr fórum ferðalanganna í veski varðarinns og tóm andlitinn horfa spurjandi á mig þegar ég halla mér aftur og kveiki í stubbnum sem ég hafði geymt upp í erminni. Horfnar vonir samferðamanna minna verða að veruleika fyrir utan gluggann, en líkt og allt annað hverfa þær jafn óðum og lestinn brunar hjá, óstöðvandi, óstöðvandi tímabundinn titringur.

laugardagur, nóvember 06, 2004

Sumarið
Hausinn á manni er furðulegur fyrir margra hluta sakir. Meðal annars er það skrítið hversu litla stjórn maður ( eða að minsta kosti ég) hefur á því hvert minningarnar eru sóttar hverju sinni, hvert núverandi hugarástand sækjir efnivið sinn. Í mínu tilfelli í dag hefur hausinn á mér horfið aftur til vorsinns, þegar blóminn blómstruðu þar sem nú er aðeins skrælnuð blöð sem bera ekkert líf með sér, aðeins minningu um horfin tíma. Kanski er það eðli minninga að fortíðinn viðist alltaf betri en hún í raun var þá og þegar maður upplifði stundina í núinu, eða að allt sé einfaldlega að versna. En ég veit að svo er ekki, allavega ekki í mín tilfelli, það eru upp sveiflur og niður sveiflur. Já í hausnum á mér man ég brosin og ég man tárinn en hin svipbrigðinn, eðlilega milliástandið er erfiðara að muna, enda í eðli sínu óspennandi. -I dig farmers, don´t shot me please- hehe, Dylan, já fínt að slíta leiðinlegri pælingu með qoutei í hann.
Heilsufar
Já veikinda djöfullinn er að ég held að fara að týja sig, það er fínnt ég var farinn að leita að særingar manni.
særingarmenn
þar er stétt manna sem fer ekki mikið fyrir í samfélaginu, ætli maður geti tekið kúrsa í særingum hjá okkar allra helgasta Biskup? Ábyggilega vel borgað.

fimmtudagur, nóvember 04, 2004

Heimilisfatan kemur aftur
Undanfarna daga hafa nokkrir hlutir breyst, aðrir ekki. T.d er ég farinn að snúast kringum krakka á leikskóla, minns orðinn fóstra. Sem er ágætt, og væri ég þá að öllu óbreyttu nú að sjá um kidsinn, en nei á þessari stundu hefur óvilji fæðu minnar til þess að renna rétta leið gegnum líkamann sett strik í reikninginn þannig að ég er bara að blogga með bláa fötu mér við hlið. Leikskóli þessi er rekinn eftir svo kallaðri Hjallastefnu sem ég ætla ekki að fjölyrða um núna á blogginu. En verð ég þó að segja að mín takmarkaða reynsla af þessu kerfi sé að ramminn sem krökkunum er settur sé alltof þröngur og svo sannarlega gerður úr slíkum stál fjötrum að þeir sem ekki passa í það mót brotni undan því. Það ofgnótt af reglum, boðum og bönnum finnst mér ekki vera til þess að krakkarnir læri hvað er rétt og rangt né að þau skilji hversvegna eitt er bannað og annað ekki og séu þar með illa í stakk búinn til þess að dæma sjálf úr um hvort eitthvað ætti ekki að gera eða ætti að leyfa þegar þau komast í slíkar aðstæður. En já ég er búinn að fjölyrða um eitthvað sem ég ætlaði ekki að gera, en já ég er nú bara búinn að vinna þarna síðan á mánudag þannig að mitt sjokk yfir reglu flóðinu þarna er öruglega bara eðlileg afleiðing af minni persónulegu fyrirlytningu á reglum sem uppá mig er troðið.
George Bush Junior.
Bush bara búinn að bera sigur úr bítum í kosningunum vestan hafs. Eða það held ég, man ekki eftir að hafa enn lesið það sjálur, og svo er aldrei að vita hvað 20.000 lögfræðingar geta gert úr þessu. Þegar ég var að horfa á kosningavökunna um daginn fékk ég samt á tilfinninguna að það væri svo mikil og algjör hörmung að hann væri í valdamesta embætti Jarðarkringlunnar að það gæti ekki farið öðruvísi en hann yrði kosinn í sætið þegar mótframbjóðandinn var ekkert í áttina að því að vera jafn mikil púðurtunna, ég meina Bush er svo svakalegur, þetta er svo mikið fokking grín sem er skrifað með blóði.
Minns og Þinns
minns er að hlusta á Janis Joplin-come on take another piece of my heart. En þinns?

laugardagur, október 16, 2004

Klunnalegur
Eftir langa nótt situr hvirfilbylur eftir í hausnum á mér. Í honum eru brosandi andlit, nokkur orð og leifarnar af 250 króna sódavatni. Ég reyni að lægja storminn með tebolla og ristuðu brauði. Einhvernveginn finnst mér gærdagurinn en vera á meðal oss. Skilrúmið í tímasamfellunni sem aðskilur dag frá degi hefur horfið og hafsjór lengda og tíma hefur enga skiptingu né hvíld. Enginn tilbreyting, tíminn er einn og algjör.
Good Time
Taktur, beat, ljóshærðar stelpur hrista á sér fagur skapaðann líkamann á meðan ég reyni að skipta út bjórnum fyrir ævintýri. Það gengur erfiðlega. Ljósinn gera staðinn framandi, fólkið verður draumkennt og hætta að vera einstaklingar heldur einhverskonar dansandi þoka, grá fyrir utan blindandi endurkast ljósanna á dáleiðandi börmum. Ég stend upp, lappirnar eru lóðaðar við gólfið en ég minni á skakkaturninn í partý stuði. Vúh, upphróp og útpínt bros gerir mig eðlilegann á þessum stað þar sem hugsunn verður að froðu sem er troðinn niður í dansgólfið í trylltum dansi fylgjenda bakkusar, ríðandi á hvítum hestum, svífandi í grænum skýjum. Aftengur úr þessum heimi fellur félagi minn inn í dýptirnar sem fyrirfinnast í allri verunni. Það gerir hann að framandi veru, einhver sem er hér en hér verður þó að allt öðrum stað, þar sem aðrar tilfinningar ráða, aðrir hlutir skipta máli, annað það verður töfra orðið. Annarlegt og einmannalegt andlit sekkur sér inn í augu mín, strákur eða stelpa, maður eða kona? Ég vissi það ekki en tár vot augunn segja mér sögu og brosandi varirnar hlæja til mín, ég skil sársaukan og húmorinn, ég brosi loksinns innilega.

laugardagur, september 25, 2004

For No One- The Beatles
Your day breaks, your mind aches, you find that all her words of kindness linger on, when she no longer needs you

She wakes up, she makes up, she takes her time and doesn't feel she has to hurry, she no longer needs you

And in her eyes, you see nothing, no sign of love behind the tears, cried for no one, a love that should have lasted years

You want her, you need her, and yet you don't believe her, when she says her love is dead, you think she needs you

And in her eyes, you see nothing, no sign of love behind the tears, cried for no one, a love that should have lasted years

You stay home, she goes out, she says that long ago she knew someone but now he's gone

She doesn't need him, your day breaks, your mind aches,

There will be times when all the things she said,will fill your head, you won't forget her

And in her eyes, you see nothing, no sign of love behind the tears, cried for no one, a love that should have lasted years

PartY?
Fór í partí í gær, það var kómískt mjög.

Vinir

Eldra

Hönnun